Η διπλή προσφυγιά του Μονοπήγαδου-Το χωριό των προσφύγων που δεν ξέχασε τι σημαίνει ξεριζωμός

«Οι κάτοικοι ήρθαν εδώ με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 και ασχολήθηκαν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ήταν πολύ εργατικοί. Ασχολήθηκαν με τα σιτηρά, με αμπέλια και όσπρια, και σιγά σιγά έχτισαν σπίτια κι έστησαν τη νέα ζωή τους», εξηγεί στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Μονοπήγαδου Παναγιώτης Μπατατόλης καθώς μας ξεναγεί στο Μουσείο με τα εκθέματα που μπόρεσαν να περισώσουν ώστε να μην «σβήσει» η μνήμη στο ποντιακό αυτό χωριό.
Πλήθος φωτογραφιών, με τις απαραίτητες επεξηγηματικές επιγραφές, καλύπτουν τους τοίχους του Μουσείου, ενώ μπακίρια και διάφορα άλλα χάλκινα σκεύη και κυρίως χρηστικά εργαλεία είναι μεταξύ των εκθεμάτων.
Όταν ο πόλεμος χτύπησε την πόρτα της Ουκρανίας, με τη ρωσική εισβολή, κι ένα νέο κύμα προσφύγων άρχισε να ψάχνει καταφύγιο στην Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρώπης, οι κάτοικοι του Μονοπήγαδου δεν δίστασαν ούτε στιγμή, όταν «έπεσε» στο τραπέζι η ιδέα να φιλοξενηθούν κάποιες οικογένειες σε σπίτια του χωριού. «Οι ίδιοι οι κάτοικοι είναι πρόσφυγες και μόλις άκουσαν για τους Ουκρανούς πρόσφυγες άνοιξαν την αγκαλιά και τα σπίτια τους να τους υποδεχθούν», λέει ο κ. Μπατατόλης, εξηγώντας πως ήδη εννέα οικογένειες φιλοξενούνται στο χωριό και σε λίγο θα γίνουν δέκα. Οικογένειες, οι ανάγκες των οποίων, είναι ίδιες μ’ αυτές οποιαδήποτε άλλης (μη προσφυγικής) οικογένειας.AΠΕ-ΜΠΕ/Ρεπορτάζ: Σοφία Παπαδοπούλου Κάμερα: Γιάννης Αγγελάκης

Δηλώσεις:
1.Παναγιώτης Μπατατόλης, πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Μονοπήγαδου
2. Ρένα Θωμαΐδου, εθελόντρια

About The Author
-

Η WebTv του eklogika.gr λειτουργεί ώς Video aggregator και αξιοποιεί api του youtube για να παρουσιάζει επιλεγμένα video (με σεβασμό στην δεοντολογία, την πηγή προέλευσης και τα πνευματικά δικαιώματα) στους αναγνώστες του eklogika.gr